poniedziałek, 12 grudnia 2016

Wyjazd

No więc wczoraj stało się coś o czym zawsze marzyłam. Zawsze chciałam by ktoś obudził mnie znienacka z dobrą informacją, bo z reguły gdy nagle nas budzą to nic dobrego nie wróży. Do rzeczy... Mało tego, że to była dobra informacja to dodatkowo spełnienie moich marzeń. Niedziela przed godziną 6 moja mama zaczyna mnie budzić, a ja oczywiście z myślą, że pomyliła dni i budzi mnie do szkoły mówię, żeby dała mi spokój i śpię dalej. No to moja mama na to -"Jedziemy do Warszawy?" Ale myślałam, że jak zwykle moja mama mnie wkręca, żebym tylko wstała. Mówi mi, że jedziemy do teatru na spektakl z Dodą. Wyobraźcie teraz to sobie, ktoś was budzi i mówi, że zabiera was na koncert, przedstawienie co kol wiek do waszego idola. Od razu otworzyłam oczy uwierzyłam mojej mamie w to dopiero kiedy zobaczyłam bilety. Wyjechałyśmy o 12:30 a w Warszawie znalazłam się coś koło 17:00. Poszukiwania teatru w pośpiechu było czymś tak ekstremalnym, że nic wolę już nie mówić. Strasznie się bałam, że  nie będziemy na czas i nas już nie wpuszczą. Ale wszystko się udało. Kiedy po spektaklu musiałam czekać na babcię aby nas zawiozła na autobus do Gdyni. Usiadłam na kanapie w teatrze, widziałam, że aktorzy wychodzą ale w myśli wciąż miałam tylko jedno... Ona nie wyjdzie w tłum ludzi bo zostanie oblężona pewnie wyjdzie jakimiś innymi drzwiami. Kiedy zrobiło się całkiem pusto, a na korytarzu zostałam tylko ja z mamą i jakiś dwóch facetów nagle ona wychodzi, z wielkim uśmiechem na twarzy a mnie zamurowało, tak blisko niej jeszcze nie byłam. Cała podekscytowana podeszłam do niej i grzecznie czekałam, aż zwróci na mnie uwagę bo rozmawiała ze znajomymi. W końcu gdy spojrzała na mnie a ja poprosiłam o zdjęcie, serce biło mi tak szybko z nerwów jak nigdy. Wymieniłam z nią kilka zdań a po tym nagle w korytarzu włączyli głośno muzykę Last Christmas i obie śpiewałyśmy, po czym poleciałyśmy do choinki zrobić sobie zdjęcia w klimacie. Właśnie wczorajszy dzień stał się dla mnie jednym z najlepszych dni w moim życiu. Jestem dumna z tego, że moja idolka jest wszechstronnie utalentowana muzyka i aktorstwo. Pokazuje tym, że nie warto zatrzymywać się tylko przy jednym w życiu trzeba próbować różnych rzeczy. Mogła bym wymieniać godzinami czego ona właśnie nauczyła mnie... Ale większość Polaków i tak ma ją za puszczalską szmatę mimo, że jest naprawdę ciepłą i kochaną osobą i w żadnym wypadku nie jest puszczalska. Ma taki styl bycia, podkreśla swoje atuty bo może bo jest osobą publiczną. To osoba która spełnia swoje marzenia która się realizuje i dąży do postawionego sobie celu. To spotkanie dla mnie wiele znaczyło i jestem prze szczęśliwa, że po tylu latach teraz mogłam ją zobaczyć na żywo i porozmawiać. Cała podekscytowana powiedziałam jej, że nawet nie zdaje sobie sprawy jak bardzo cieszę się, że w końcu ją widzę a najlepsze w tym wszystkim jest to, że już za nie długo zobaczę ją kolejny raz ponieważ mam już bilety na jej koncert.

A tu kilka zdjęć ze spotkania. Dziękuje mojej mamie
 za najwspanialszy prezent bez okazji.

środa, 12 października 2016

Oswojenie

Czasem trafiamy w nowe miejsce, w nowe okoliczności mamy do czynienia z nowymi sytuacjami nowymi doświadczeniami. Dla mnie tym nowym doświadczeniem jest nowa szkoła. Poznaje kolejnych ludzi którzy mają różne zainteresowania i różne historie, niektórzy mają bardziej kolorowo a drudzy bardziej czarno biało, chyba nigdy nie przyzwyczaję się do tego, że wszyscy są tak różni i tworzą razem niezwykle inną całość niżeli wcześniej miałam do czynienia. Moje nawyki co do starych znajomości wciąż dają o sobie znać, nie chcą odejść i zrozumieć, że teraz jest inaczej a nawet lepiej. Akurat moja nowa szkoła mega mi się podoba, mam więcej wolności. Mogę wyrazić szczerze to jaka jestem, bo każdy potrafi zrozumieć to, że nie idę za tłumem, każdy jest inwidualny. A przynajmniej tacy powinnyśmy być, bo w moim starym otoczeniu trzeba było wciąż podążać za tym co według nich było wskazane i najlepsze. W szkole nie tylko ludzie ale również nauczyciele pozwalają na wyrażenie swojego zdania. To jest niesamowite, przysięgam... Zwłaszcza, że wcześniej tak fajnie w szkole nie miałam.
Ludzie lubią po czasie tworzyć niestworzone historie. W tej szkole tego nie ma. A przynajmniej ja się z tym nie spotkałam. Zaczynam od nowa tak naprawdę cale życie, robię coś więcej niżeli rok temu wracałam do szkoły rzucałam plecak bez jakiej kol wiek motywacji i robiłam coś totalnie mało pożytecznego. Strasznie się zmieniłam, moje podejście do życia i przyszłości jeszcze bardziej. Ale piszę tak bez końca... Dzisiejsza notka nosi nazwę -"Oswojenie" Cóż... Przyznam, że 1 września był dla mnie straszny... Nie miałam pojęcia jak się zachować czy trzymać się na początku na dystans czy może pokazać moją wielką pozytywną energię. Byłam poniekąd strasznie zagubiona... Miałam świadomość, że w ciągu tych paru miesięcy strasznie się zmieniłam i to na lepsze, ale nie wiedziałam czy oni to zaakceptują, miałam wrażenie, że sporo się od nich różnię... Oni stonowani a ja wiecznie uśmiechnięta, osóbka która właśnie wkroczyła na ich teren. Cóż mimo moich i tak męczących myśli weszłam do szkoły poznałam moją klasę i przyznam byłam przerażona, te spojrzenia mnie zabijały i moja wielce rozbudowana pewność siebie gdzieś nagle zanikła. Wcześniej byłam prawie w pełni gotowa do podejścia do każdego z osoba i przedstawić się a nagle poczułam się źle... Zaczęłam tak naprawdę na siłę się uśmiechać i na siłę zagadywać przełamując się krok po kroku i odnajdując w nowej szkole. Po długim czasie jakoś wszystko się ułożyło, bez problemu mogę porozmawiać tam z każdym i poznaję co dziennie nowych ludzi którzy poniekąd stają się dla mnie bardzo interesujący. Wciąż jestem sobą i póki co wychodzi mi to na dobre, bardzo się bałam a teraz zastanawiam się co w moim odczuciu było tak straszne by nie dać rady, przecież praktycznie wszyscy są dla mnie tacy kochani, tacy otwarci a wcześniej miałam wrażenie, że nie mają ochoty nawet na mnie spojrzeć. Cieszę się, z tego gdzie mój los mnie pokierował. Miałam wielkiego farta, że właśnie wybrałam to miejsce do dalszej edukacji bo nigdy nie miała bym dodatkowej motywacji... Na początku zawsze te pierwsze krzywe spojrzenia i to wszystko ech... Ale gdy teraz patrzę na to wszystko po mału zawieram jakieś znajomości może nie na całe życie ale kto wie, każdego dnia poznaję jedną lub kilka nowych osób i niektórzy naprawdę zaskakują mnie swoją świetną osobowością.. Teraz jest wszystko w zupełności tak jak powinno być. Jestem szczęśliwa i myślę, że ten nowy rok szkolny wniesie za sobą sporo kolejnych zmian, sporo nowych decyzji.
                                                           
Teraz ogłoszenie parafialne kochani, po pierwsze postaram się zamieszczać tu posty przynajmniej 1 na tydzień. Po drugie możliwe, że styl moich wpisów się odrobinkę zmieni, ale wciąż jestem nad rozważaniem tego. Miłego wieczoru wam życzę i do następnego :) 

niedziela, 9 października 2016

Szkoła, treningi

Tyle się dzieje niby u mnie, szkoła treningi i praktycznie brak czasu na pisanie tutaj dla was kochani. Blog motywacyjny powinien być bez przerwy prowadzony a tu taki zonk... Jeśli dalej będę miała tak mało czasu i tak mało energii już do pisania to niestety będę musiała zamknąć tego bloga. Może dla niektórych faktycznie to mało ale dla mnie to sporo 4h basenu i 2h fitnessu w tygodniu połączone z wczesnym wstawaniem do szkoły bo mam spory kawał do dojechania i późnym chodzeniem spać przez problemy ze spaniem. Człowiek potrafi w pewnym momencie faktycznie mieć dość i każdy weekend przeleżeć w łóżku bez kontaktu z ludźmi bo się na to już chęci i sił nie ma. Cały tydzień tylko myślenie o nauce i pracach domowych. Każdego dnia pracuję nad sobą, nad swoimi błędnymi nawykami. Nad tym by brnąć ku lepszej przyszłości bo za nim się za coś zabiorę powinnam wpierw popracować nad sylwetką i przygotować się psychicznie do kolejnych etapów w życiu... Cały rok, później znów zabieram się za pracę chodzenie na castingi a jeśli dalej się potoczy po mojej myśli to kto wie może będę miała większy nawał pracy, ale sądzę, że to kwestia przygotowania to tak naprawdę 1 miesiąc szkoły, zaczynam 2 i faktycznie jest ciężko co nie oznacza, że w końcu się nie przyzwyczaję, bo póki co kiedy tylko wrócę ze szkoły odrabiam prace domowe i idę spać budzę się po 2h bo nie chcę przespać całego dnia i idę na krótki spacer. Najgorzej jest w środku tygodnia kiedy po szkole mam fitness i nie mam jak odespać słabo przespanej nocy. Mam wrażenie, że moja bezsenność jest spowodowana zbyt wielkim stresem związanym ze szkołą. Poniekąd mam presję, chcę ten rok szkolny zdać z jak najlepszymi ocenami. Teraz mam zamiar dodatkowo pracować w weekendy by zaoszczędzić na wyjazd Grudniowy do Warszawy, ale póki co te wolne dni musiałam wykorzystać. Jutro kolejny długi tydzień przede wszystkim mega męczący. Mam nadzieję, że jutro wstanę w końcu wyspana i pełna energii. Najważniejsze to wciąż nastawiać się pozytywnie bo gdyby nie to dawno bym się wywaliła na wszystko tak jak kiedyś mi się zdarzało i po prostu bym się obijała. Ale obijanie się nie ma większego sensu, nie chcę być szarakiem który niczego specjalnego nie chce osiągnąć. Mam swoje ambicje i marzenia do których chcę dążyć, teraz przede wszystkim czas na ustalenie dobrej diety która zapewni mi dodatkową porcję energii do działania. Trzymajcie się ciepło w te co raz zimniejsze dni, bo ja zdążyłam już 2 razy się przeziębić na szczęście szybko potrafię się wykurować.
                                                                                     
Również zapraszam was kochani do obserwowania mnie na:
Snapie: kstarostina1
Instagram: selfieandselfie 

wtorek, 23 sierpnia 2016

Leniuchy

To dość chyba ciekawy temat... Jestem w szoku ile młodzieży jest po prostu leniwych, internet nas pochłonął całkowicie. Również nie wyobrażam sobie życia bez internetu bo jednak wszystko co mnie interesuje znajdę właśnie tutaj to jednak wszystko powinno być dostarczane z umiarem. Poświęcamy zbyt wiele uwagi  internetowi bo jak by nie patrzeć z tego co się orientuję telewizja zeszła na drugi plan.
Bawi mnie za każdym razem to, że gdy ktoś przychodzi do mnie i pierwsze o co pyta to hasło do WiFi i zostaje pochłonięty w świecie snapów itd... Ale oczywiście nie wszyscy są tacy. 
Ale to tylko jedna z większych rzeczy która sprawia, że jesteśmy leniwi, denerwujące jest kiedy słyszymy od osoby która na pewno nie robiła nic specjalnego co mogło by ją zmęczyć, że nie chce jej się wychodzić, denerwuje mnie takie podejście zwłaszcza, że mamy wakacje niestety już końcówkę z czego trzeba jak najwięcej korzystać. Więc gdy mówimy okej bo chcemy pójść na kompromis i zapraszamy do siebie do domu bo i tak np mamy coś do zrobienia  to słyszymy -"Nie chce mi się. Załatw co musisz i wpadaj do mnie"
No kurcze... Chodzić tam i z powrotem? Bo komuś trudno się ruszyć ze swojego domu? Co nie co słabe...
Nasza leniwość donikąd nie prowadzi, zaufajcie mi. Będziecie wypoczęci jak nigdy w życiu ale koniec końców nie ma to żadnej przyszłości. Też mogła bym uznać nie chce mi się ćwiczyć ani nigdzie jeździć ale później będę tylko narzekać a po co? Wychodzę z założenia, że jeśli czegoś chcemy to nie ma na co czekać trzeba się ubrać i wyjść z domu zrobić coś ku temu, ale zbyt często nam się po prostu nie chce... Dziś byłam na fitnessie dość nietypowym bo na trampolinach. W sumie gdy godzina 17:40 wybijała i już musiałam wychodzić to wcale mi się nie chciało, dopadał mnie leń ale spięłam się i ruszyłam. Wcale nie żałuję, było to nowe doświadczenie przy czym naprawdę fajnie można się pobawić i spalić zbędne kalorie. Przełamując się i walcząc z leniem czuję satysfakcję. Bo coś zrobiłam bo zebrałam siły i ruszyłam. Za każdym razem gdy gdzieś mam wyjść bądź iść na trening czuję, że najprościej w świecie mi się nie chce znam to uczucie ale obiecuję wam, to aż tak trudne nie jest by się przymusić zwłaszcza, że np cały dzień nic specjalnego nie robiliśmy czym moglibyśmy być zmęczeni, bo uwaga kochani zmęczenie a leń to dwie różne sprawy.
Drogi czytelniku, właśnie teraz pomyśl co chciałeś/aś zrobić dziś, wczoraj, przedwczoraj a leń wygrał z Tobą? Jeśli nie przypominasz sobie takiej sytuacji to jestem z Ciebie dumna jeśli jednak były i są takie rzeczy których jeszcze nie zrobiłeś wstań i zrób to, całe życie przed nami musimy się przełamywać i dążyć do celu.
Myślę, że o dosyć banalnych sprawach tu piszę, ale jednak każdy wie nie każdy praktykuje, a jednak mam nadzieję, że przez moje wpisy zaczynacie wprowadzać pewne zmiany w swoim codziennym życiu oczywiście na lepsze. Dziękuję wam za tak wiele wyświetleń, postaram się częściej zamieszczać tu posty jeśli tylko czas mi na to pozwoli. 

niedziela, 21 sierpnia 2016

Ciężka praca

 Długo znów nic nie pisałam, ponieważ miałam sporo pracy. Nagrania do filmu poszły rewelacyjnie,
chociaż starając się by wszystko wyszło naprawdę dobrze nagraliśmy niewiele, ponieważ w kółko i w kółko powtarzaliśmy sceny. Dziś pogoda nam nie dopisała i nie mogliśmy dalej pracować to zebrałam się w sobie i poszłam na casting do foto model  wcale nie byłam przygotowana i fakt faktem zdecydowałam się w ostatniej chwili za pomocą kochanego Mistera i Miss którzy namawiali mnie cały dzisiejszy dzień na spróbowanie. Już 29 sierpnia mamy mini zgrupowanie a 4 września wyjazd do Warszawy gdzie decyzja zapadnie, czy dostałam się dalej i czy wyjadę na tygodniowe zgrupowanie w Grecji 27 września. Trzymajcie za mnie kciuki, bo czeka mnie wiele ciężkiej pracy nad sobą. Kontuzja kolana znów dała o sobie znaki i muszę uważać w trakcie ćwiczeń. Jestem mega zadowolona bo oficjalnie jestem pół finalistką foto models. W życiu o to chodzi, by nie opuszczać żadnej okazji korzystać z tego co nam los przyniesie, a kto wie Bursztynowa Miss Lata przyniosła mi bardzo dobrych znajomych z którymi utrzymuję naprawdę dobry kontakt i razem nagrywamy film, a foto models? To jest jeszcze zagadką.
Ale najważniejsze by dać z siebie wszystko, trzymam za was kciuki w lepszych zmianach i lepszych decyzjach w życiu. Życie jest tylko jedno i nie wolno go marnować na poddawanie się. Czas podnieść głowę do góry i zawalczyć o lepsze jutro.A tym czasem wstawiam niestety tylko jedno zdjęcie z dzisiejszego castingu :)


sobota, 13 sierpnia 2016

Zachowanie

Hej kochani, widzę, że co raz więcej was tu przybywa i co raz więcej mam wyświetleń dziennie. Jestem mega zadowolona.
Ale przechodząc do tematu. Zachowanie... Czy nie sądzicie, że wielu z was narzeka na to, że ludzie są głupi? Narzekamy na nich i obrażamy za plecami zamiast po prostu podejść do danej osoby z którą mamy problem i spróbować wytłumaczyć. Jeśli widzimy, że ktoś jest fałszywy proste nie mówmy nic, wtedy unikniemy przykrych sytuacji. Ale powinniśmy z reguły starać się być okej i porozmawiać może ta rozmowa nic nie wniesie ale zawsze dana osoba została zaalarmowana o tym, że coś źle robi. Może wyciągnie z tego wnioski a może nie. Sama napotkałam ludzi na drodze którym można mówić w nieskończoność jedno i to samo a oni nadal nic nie wynoszą z naszego długiego monologu. Takich ludzi najzwyczajniej w świecie się olewa i nie prowokuje do dalszych postępowań. Co znaczy w ogóle, że -"Ludzie są głupi." Konkretnie to obraza praktycznie wszystkich w okół z wyjątkiem nas samych. A przecież tak nie można, po prostu są ludzie z którymi się nie dogadujemy i nie mamy tego samego zdania. Trzeba to zaakceptować i gdyby każdy był by ze sobą zgodny sądzę, że na świecie było by nudno. Ale przecież można zaakceptować czyjeś zdanie? Czemu większość z nas się przed tym opiera? Wielu pewnie powie, że akceptuje czyjeś zdanie ale często to są jedynie puste słowa. Np jeśli jest osoba przykładowo która akceptuje pewną grupę ludzi dajmy za dość popularny temat homoseksualistów i mówi, że jej to nie przeszkadza to teraz wielu by się rzuciło na tą osobę bo przecież to chore jak można takie coś tolerować, hello! Mamy wolność słowa! Pamiętajmy o tym, nie można za wszelką cenę próbować zmienić tej osoby zdania po przez wyzwiska. To jedynie zaogni konflikt. Musimy pogodzić się z tym, że każdy jest inny a inny nie oznacza -"Głupi" Inny oznacza, że ma odmienne zdanie od nas, że ma coś innego do powiedzenia i raz nas może to zainteresować raz nie. Zastanówmy się przez chwilę ile osób o odmiennym zdaniu od nas uznaliśmy za jakąś głupią? Możemy trzymać się swojego zdania murem, nikt nam tego nie zabroni ale dopuśćmy do siebie również cudze przemyślenia. Każdy z nas pochodzi z innych rodzin w każdej rodzinie od dziecka coś nam wpajali do głowy pewne decyzje życiowe i pewne zdania na różne tematy wynosimy najczęściej z domu. Chociaż oczywiście najważniejszą rolę w tym wszystkim gra nasz charakter. Pamiętajmy o jednej najważniejszej rzeczy której ja staram się trzymać zawsze chociaż jesteśmy tylko ludźmi i nie zawsze nam wychodzi to co chcemy bo nasze emocje są czasem silniejsze -"O gustach się nie dyskutuje" 

wtorek, 9 sierpnia 2016

Zmiany

Cześć kochani wybaczcie mi za długą nie obecność, chciałam odrobinkę się oderwać i odbudować relacje ze znajomymi. Próbuję przygotować się do nagrań wiecie jednak to ma być coś wspaniałego, to nasza twórczość co dziennie dostaje telefon z zapytaniami na temat scenariusza i scenerii. Przyznam, że to wspaniałe, poznaliśmy się wszyscy przypadkiem a teraz tworzymy coś niesamowitego.
Ale nie o tym dziś chciałam pisać, bo na temat filmu jeszcze będzie czas by pisać zwłaszcza, że prawdopodobnie wyjdzie na nowy rok.
Chciałam dziś poruszyć dość ciekawy temat. Spotkałam się z ogromną ilością ludzi z resztą moimi znajomymi którzy nie chcieli czegoś w swoim życiu zrobić bo rodzina, bo chłopak bo pies, kot itd itd... Ludzie mam ogromne pytanie dlaczego rzucacie w kąt swoje marzenia i szczęście dla kogoś? Miałam jedną znajomą, chciałam ją zabrać ze sobą na naprawdę coś fajnego, gdzie mogła by się pokazać i serio nacieszyć się chwilami bo o to w życiu chodzi żyć dla tych wspaniałych chwil a nie by żyć aby tylko prowadzić życie według "norm" dlaczego boimy się wybić? Dlaczego musimy iść tym samym torem co inni? Dlaczego za nim minie nam ta młodość nie chcemy przeżyć przygody? Taka przygoda może nam dużo wnieść do życia, znów poruszę już pewnie nudny temat Miss, to była wspaniała przygoda, do czego mnie doprowadziła? Do poznania wspaniałych ludzi co mnie poprowadziło dalej po przez ich poznanie? Nagrywam teraz film, a kto wie, co dalej przyniesie mi los.
Nie nakręcam się specjalnie na coś wielkiego, zawsze gdy snułam marzenia to jakoś nic mi nie mogło wyjść gdy w końcu stwierdziłam, że będę robić swoje i co będzie to będzie nagle coś wspaniałego mnie spotkało. Jeśli ktoś za wszelką cenę nas zniechęca do realizowania swoich marzeń jest po prostu osobą która nie jest warta uwagi. Nie blokujmy się wzajemnie... Wspierajmy się i działajmy! Nie bójmy się, po drodze spotkamy na pewno ludzi którzy nas docenią. Miałam ciężki czas, bałam się krytyki. Ale miałam mini wsparcie ze strony mamy, w sumie byli ludzie w okół mnie którzy mnie chcieli zniechęcić ale też którzy wręcz przeciwnie krzyczeli bym dalej działała. Nic wielkiego nie osiągnęłam ba! Nic nie osiągnęłam, ale sądzę, że jeśli tylko bardziej zacznę się starać i mimo wzlotów i upadków będę dalej podążać za marzeniami to kto wie... Może naprawdę się opłaci? Jestem młoda, nie muszę myśleć aż tak o przyszłości, moim obowiązkiem jest skupić się na nauce ale mogę też próbować swoich sił gdzieś indziej prawda? Oczywiście mam plan na przyszłość by zostać psychologiem bo to kolejna rzecz w której czuję się wspaniale. Ale głupotą by było mieć tylko jeden cel w życiu i tylko pozwolić sobie na jedną rzecz bo tylko ona jest według nas "realna" mamy prawo do błędów jesteśmy młodzi mamy prawo do brnięcia w niemożliwe. Trzymam kciuki za was i wasze marzenia.

sobota, 6 sierpnia 2016

Troszeczkę o mnie

Dziś chciałam trochę przybliżyć wam swoją osobę i minimalnie przedstawić wam parę najważniejszych sytuacji w życiu z których wyciągnęłam wielką lekcję życia i dzięki temu teraz podążam w pogoni za marzeniami.
Parę lat temu w podstawówce nie byłam zbyt lubiana ale serdecznie dziękuję tym ludziom którzy mnie źle traktowali, to ukształtowało mój charakter dzięki temu potrafię brnąć do przodu nie zważając na krytykę. W gimnazjum nabyłam przyjaciół, a konkretnie moją przyjaciółkę o której było troszeczkę w poprzedniej notatce i wiele innych wspaniałych znajomych.Skończył się cały ten koszmar i krok po kroku zdobywałam na nowo pewność siebie i świadomość swojej wartości. Później trafiłam w słabe towarzystwo zajmujące się wiecznymi intrygami. Mój wtedy jeszcze "przyjaciel"  się pojawił. Na początku było super, ale po jakimś czasie zaczęło się psuć poznałam wtedy całe towarzystwo było nas około 6 z czego dziewczyny wiecznie szukały sensacji. Mój niby przyjaciel zaczął się na mnie co raz częściej unosić i poniżać wśród ludzi. Opowiadał niestworzone historie na mój temat tylko po to by uzyskać powyżej wspomnianą sensację i by znów naśmiewać się z kogoś byle nie z siebie. Były chwile gdzie znów było super ale nie trwało to długo, była to bardzo toksyczna znajomość a ja byłam młoda i głupia. Gdy w końcu zaczęłam startować na Miss zdobywałam co raz większą pewność siebie i w końcu skończyłam raz na zawsze z tym człowiekiem. Cała "ekipa" się rozpadła, a on został sam stracił tych którzy chcieli dla niego jak najlepiej. Nie mam pojęcia co dalej w jego życiu słychać, może się zmienił i zrozumiał swoje postępowanie i poznał nowych ludzi. Mimo wszystko życzę mu jak najlepiej, nie można całe życie buchać nienawiścią a mnie nauczyła ta cała znajomość bardzo dużo, że w życiu trafią się osoby które będą nas źle traktować, że mogą być trudne sytuacje ale zawsze jest jakieś wyjście i nigdy nie można sobie pozwolić na to by ktoś nas niszczył niestety nie ma takiej siły by powstrzymać ludzi przed opowiadaniem na nasz temat nie stworzonych historii, plotki roznoszą się bardzo szybko a nie wielu olewa to i chce poznać nas takich jakimi jesteśmy naprawdę. Trzeba oderwać się i robić swoje. Ja tak zrobiłam, czuję się teraz świetnie.
 W raz z nowo poznanymi ludźmi z Miss kręcimy film mam nadzieję, że wszystko się uda i wkrótce będzie dostępny również dla was. Już za dwa tygodnie pierwsze nagrania. A ja dziś mam kolejny wspaniały dzień przed sobą, wieczorkiem kolejna seria ćwiczeń przede mną jestem mega pozytywnie nakręcona. Trzymajcie kciuki za mnie kochani i miłego dnia 

piątek, 5 sierpnia 2016

Bliscy

Chciała bym dziś poruszyć dość ważny temat... Dobrze, że robimy coś ze swoim życiem, ale co z tego? Osiągamy co raz więcej i w końcu jesteśmy tak pochłonięci pracą, że zapominamy o najbliższych, a przychodzi taki czas gdy coś się psuje i nagle zostajemy sami bądź mamy chwilę czasu dla siebie i uświadamiamy sobie, że najbliżsi odeszli nie chcą nam towarzyszyć gdy mamy ten czas, ja tak miałam.. Uświadamiamy sobie, że straciliśmy więcej niżeli wcześniej zdążyliśmy zauważyć. Ja niestety tak miałam, zapatrzyłam się w jedno. Poświęcałam cały czas na ćwiczeniach i na nauce. W pewnej chwili straciłam wszystkich, najbliżsi przyjaciele po prostu uznali, że nie mam na nich czasu. To znaczy spotkałam się z zazdrością i krytyką z ich strony co nie zmienia faktu, że Ci co byli ze mną naprawdę w porządku odeszli bo ja ich olałam.
Dokładnie głupota, ale każdemu się mogło to zdarzyć możecie wierzyć lub nie ale... Kiedyś nie wyobrażałam sobie życia bez przyjaciół, zawsze robiłam wszystko pod nich, nie spełniając własnych marzeń i zachcianek. Gdy nagle skupiłam się na sobie zbuntowali się. Moje zachowanie faktycznie zmieniło się, ale teraz zrozumiałam, trzeba dzielić czas na pół. Nie można zapadać ze skrajności w skrajność trzeba się nauczyć postępować w swoim życiu tak by unikać nieprzyjemnych sytuacji. Ja teraz wciąż pracuję nad tym aby odzyskać dawną przyjaciółkę, zawiniłyśmy obie ale jednak to co było między mną a nią kiedyś na zawsze zapadnie mi w pamięci. Chciała bym jej serdecznie podziękować za to, że nauczyła mnie walczyć o swoje racje i odbudowanie od nowa pewności siebie 4lata temu. Teraz obie idziemy w inne strony, rozstajemy się i nie będziemy się widzieć w szkole, może być trudniej by zacząć wszystko od nowa ale... Cieszę się, że póki co wybaczyłyśmy sobie i widujemy się jeśli tylko czas nam na to pozwoli kolejne spotkanie już w sobotę i nawet nie zdajecie sobie sprawy z tego jak bardzo mnie to cieszy. Dużo jej zawdzięczam a przyznam, że jestem osobą pamiętliwą. Jaki morał można z tego wyciągnąć? Każdy swój, aby nie popełnić tego błędu bądź gdy już się to stanie to oprzytomnieć i zawalczyć o tych ludzi którzy byli dla nas zawsze nawet jeśli nie będzie tak jak kiedyś... A ja i tak cieszę się, że dostałam drugą szansę. Można by uznać, że jestem farciarą bo gdyby nie ludzie wielu rzeczy bym się nie podjęła gdyby nie to, że ludzie chcą wybaczyć i zobaczyć faktycznie, że mi zależy została bym prawie sama. 

wtorek, 2 sierpnia 2016

Najtrudniej się przełamać

Sądzę, że zawsze najtrudniej zacząć coś robić.
Borykałam się z tym problemem sama przez długi okres czasu, ja na szczęście zostałam pchnięta przez bliską mi osobę do przodu. Ale co z tego, nie raz nam mówiono idź spróbuj a my i tak robiliśmy swoje. Konkretnie... Nic nie robiliśmy i staliśmy jak zwykle w tym samym punkcie. Trzeba pamiętać jedno, żyjemy raz to od nas zależy gdzie pod koniec życia skończymy. Jeśli mamy marzenia, powinniśmy wykorzystać każdą okazję jak najlepiej się da. Bo jeśli próbujemy nigdy nie upadniemy, jeśli coś nie wyjdzie to przecież nic się nie zmieni w naszym życiu, wciąż jesteśmy na tej samej linii. A sądzę, że mimo odnoszonych "porażek" to czegoś się uczymy, wyciągamy wnioski by następnym razem zrobić coś o niebo lepiej. Popełniajmy porażki, ja się wiele nauczyłam, kiedyś myślałam, że jeśli chcę zostać kimś znanym i szanowanym muszę tylko pójść gdzieś i pokazać się. Ale co z tego? Jeśli na castingu do reklamy stanęłam jak wół i nic nie zrobiłam nie drgnęłam, poprosili o zatańczenie uznałam, że tego nie zrobię, wiecie co? Żałuję, żałuję że nie wykorzystałam tej szansy gdybym mogła się cofnąć w czasie a dokładniej rok temu to bym zachowała się tak jak powinnam pokazać dystans do siebie i zatańczyć. Kto wie jak życie by się wtedy potoczyło. Ale wyciągnęłam z tego lekcje życia, nauczyłam się korzystać z okazji które los nam podsuwa pod nos. Rok temu jak i w tym roku byłam na Miss Pomorza... Cóż w tym roku i tak lepiej wypadłam. To nie zmienia faktu, że znów dałam z siebie jedynie 50% dopiero później zaczęłam faktycznie się starać, bo ciężka praca jest najważniejsza, jak zaczęłam ciężkie treningi biegałam, jeździłam na rolkach, ćwiczyłam na maszynach moje ciało zaczęło się robić co raz lepsze. Niestety za późno się obudziłam. Ale zostałam w jakiś sposób doceniona uwagami. I to była dla mnie największa wygrana. Po konkursie Miss Pomorza nie odpuszczałam sobie, robiłam sobie dni gdzie faktycznie się obijałam każdy ma do tego przecież prawo, ale wciąż nieustannie starałam się. Nagle przypomniało mi się dzięki postowi na Facebook'u o Bursztynowej Miss Lata, stwierdziłam, że dużo schudłam brak mi fajnego zarysowanego brzucha ale co z tego? Spróbuję! Było wszystko super 2 finały w Gniewie i Sopocie za mną i tu bum, przed próbami na scenie w Sopocie doznałam kontuzji. Wystąpiłam, momentami kulałam, a przez stres i ból popełniłam wiele pomyłek na scenie a ludzie jak ludzie komentowali, a wtedy powiedziałam sobie:
-"Pomyliłam się fakt, ale mam do tego zupełne prawo, jestem tylko człowiekiem..."
Ludzie zawsze będą krytykować, ale przecież nikt nie powiedział im, że występuję z kontuzją kolana i jest to dla mnie podwójny stres, ale wątpię, że to by coś zmieniło oni i tak by krytykowali. Wybaczyłam sobie, cieszyłam się po prostu chwilami z ludźmi których miałam okazje poznać. Gdy finał się skończył kulałam 1000 razy bardziej niż na początku ale byłam dumna z samej siebie, podołałam takiemu wyzwaniu oczywiście miałam wielkie wsparcie u mamy i wszystkich ludzi zaangażowanych w ten konkurs poczynając na uczestniczkach i Misterach kończąc na fotografie i wspanialej choreograf. Po dwóch tygodniach przerwy i kurowania kolana przyszedł czas na Chmielno i Mechelinki, znów wielka radość widzę dziewczyny i całą resztę ludzi, przytyło mi się i nie wyglądam tak jak wcześniej mimo wszystko stwierdziłam, że to nie moja wina, ja chodzić nie mogłam a co dopiero ćwiczyć, najważniejsze było dla mnie to by wystąpić bez najmniejszego skrzywienia wywołanego bólem i nie wystawić dziewczyn. Bo jednak na scenie jesteśmy grupą to nasza wspólna ciężka praca. I tak 4 finał 24lipca był najszczęśliwszym dniem dla mnie, nie dość, że to były moje imieniny to dodatkowo dostałam tytuł. Pełno gratulacji pełno zdjęć i bankiet na którym wszyscy zjedliśmy wspólnie. To były ostatnie chwile w pełnym gronie, odebrałam swoją nagrodę pożegnałam się ze wszystkimi i pojechałam do domu mając w głowie ciągle wszystkie wspomnienia ze zgrupowania, z nocnych rozmów i występów. I teraz przychodzi mi na myśl sprawa... Gdybym nie spróbowała, gdybym jednak nie wzięła się w garść nigdy nie czuła bym się w końcu dobrze na scenie gdybym nie spróbowała nigdy nie poznała bym tylu wspaniałych ludzi. W jakimś stopniu zmieniło się moje życie i mam więcej możliwości. Cieszę się z tego i czas na kolejną ciężką pracę bo właśnie dziś mogę już ćwiczyć. Trzymajcie się kochani, mam nadzieję, że wy również właśnie dziś coś zmienicie w swoim życiu na lepsze.

poniedziałek, 1 sierpnia 2016

Wstęp

Hej, nazywam się Kinga i może trochę zgapiłam ale pomyślałam, że to ciekawy pomysł by podzielić się swoimi przemyśleniami a przede wszystkim zainspirować ludzi do tego aby starali się choć by przez chwilę danego dnia zatrzymać się i cieszyć tym co nas otacza. Chciała bym bardzo zwrócić naszą uwagę na to, że doceniamy wiele gdy już to stracimy, pomija nas tak wiele okazji bo zamykamy się w swoim świecie nie chętnie wracając do realnego. Czas by się otworzyć na ludzi i okazje, by doceniać tych dobrych ludzi u naszego boku. Pamiętajmy, że inni nas widzą, oni tak samo jak my czują gdy nie okazujemy im uwagi. To mały wstęp na początek a kolejna notka już nie długo. Trzymajcie się i korzystajcie z tych wakacji oby tylko bezpiecznie i z głową. :)